Buikgriep is yekkie - de natuur medicijn

07 februari 2016


eerst effe ontslakken en dan naar buiten!!
Opeens overvalt het me, een algemeen gevoel van "slapjes", gevolgd door spierpijn, "beetje mottig" en een klam voorhoofd.
Buikgriep, wat heb ik er een hartsgrondige  hekel aan!!
Bij mij eindigt het altijd op dezelfde manier, kotsmisselijk de hele nacht op de wc, een emmertje op schoot en verpleegster Sokki voor de deur.
Trouw loopt m'n lieve vriendin met me mee in schuifeltempo van bed , naar wc, van wc , naar bed, met af en toe een lichte afwijking richting wastafel en terug.
Na een  aantal minuten aandachtig naar mij of de halfgesloten wc deur te hebben gekeken, legt ze zich met een diepe zucht  neer.
Maar geen moment sluit ze haar ogen volledig, alert op elke beweging, kreun of kroch die ik maak en klaar om meteen op te springen om me te vergezellen.
 
Het biedt me troost , mijn man en zoon zijn van de soort waarnaast je een bom kan laten ontploffen , laat staan ziek zijn.
Sokki waakt daarentegen als een Florence Nightingale op 4 poten over me. Met af en toe haar neus op de bedrand.


Griep is een vervelend steeds weerkerend fenomeen, zelden gevaarlijk bij mensen onder de 65 , tenzij je echt een jong vogeltje bent , zwanger bent, diabeet of aan ernstige/chronische ziekte lijdt.
Maar uitzieken en daarmee bedoel ik goed rusten, veel water en kruidenthee drinken (zelfs als je overgeeft met kleine beetjes) en het over je heen laten komen zijn volgens mij DE remedie om je innerlijke dokter alle ruimte te geven..
Ik heb het dus ook gedaan , maar voordat ik volledig plat ging, heb ik toch nog heel even in m'n cursusboeken gekeken en wat blijkt :
buikgriep is eigenlijk géén griep!!!! Het heeft dezelfde symptomen, maar je hebt geen last van je keel bij buikgriep (tenzij ten gevolge van het braken.. bweuk).
De buik'griep' is een acute infectie , veroorzaakt door een virus overgedragen via de handen of een bacterie of parasiet uit besmet voedsel of drank.
Griep daarentegen is echt een virale infectie, veroorzaakt door influenzavirussen , die in ernstige gevallen tot complicaties zoals longontsteking kunnen leiden.
Bij echte griep gaat het dus vooral om je luchtwegen en zijn diaree en overgeven maar af en toe van de partij.
Maar ook bij échte griep is de boodschap, rust, veel drinken, weinig eten (als je eet kost dat je lijf energie en die kan je beter gebruiken om te genezen)
Je lijf moet de griep na maximum 4 dagen helemaal onder controle hebben, als je daarna nog koorts hebt of veel slijm ophoest moet je naar de dokter.
    
Kortom ik heb dus zo'n gewèldig fijne buik"griep" achter de rug, maar na 3 dagen rust heeft m'n lijf de klus geklaart en voel ik me zelfs beter dan daarvoor.
Alsof ik een soort van ontslakking achter de rug heb.

En dat is goed nieuws, want het voorjaar beginnen met een schoon lijf geeft je massa's energie om om er weer in te vliegen>.
Dat ga ik vooral in mijn tuin doen, want na t lezen van het boek 'het laatste kind in het bos' van Richard Louv ben ik nog maar eens doordrongen van de kracht van de natuur.
Het boek bevestigt eigenlijk wat ik al lang voel; kinderen van tegenwoordig verliezen maar al te vaak het contact met de natuur.

Toen ik klein was deed ik niet liever dan buiten spelen, hutten bouwen in mijn bomma haar tuin en sporen zoeken in de oude overwoekerde spoorwegsite tegenover ons huis.
Ik kon daar de meest fantastische avonturen mee beleven, als prinses, vrouwelijke RobinE Hood en dierenreddende fee.
Toen ik wat ouder werd bracht ik ook regelmatig verwonde dieren mee naar huis, jonge merels werden gevoed met pieren die ik (door zeepsop van mn moeder op t gras te gooien, naar boven had gelokt.)
Wat milleieu-wijzer later stampte ik gewoon een tijdje op de grond totdat de glibberds naar boven kwamen.
Ik versneed de beestjes en voederde ze dan met pincet aan mijn patiënten.

tegenwoordig is de straat het bijna exclusieve domein geworden van auto's, zijn we met z'n allen bang voor kinderlokkers en worden alle spannende speelplekjes in de natuur bebouwd of verboden- te- betreden-gebied.
Da's zoo zonde, want kinderen hebben die stukjes verloren natuur zo nodig om te rommelen, kliederen, bouwen , klimmen en ontdekken.

Soms is het park of bos er wel, maar worden onze kinderen er weggehouden omdat het er "vies" en "gevaarlijk" is…
Mijn schoonmoeder zegt altijd dat kinderen een ingebouwde grens hebben, dat ze écht wel weten wat ze wel en niet kunnen.
Want of het nu een braakliggend oud terrein, een bos of een speelweide is, zo'n stukje natuur geeft een kind een eigen wereld.
Anders dan die hij met ons deelt, de natuur pakt ook geen tijd af zoals de tv en de pc dat doen, natuur versterkt juistde beleving van tijd.
Het is een soort van blanco vel dat je kan invullen met je eigen beelden en fantasieën.

Kinderen zijn zintuigelijk, ze zuigen alles via hun zintuigen naar binnen, buiten worden ze enorm geprikkeld en dat zet aan tot ontwikkelen en bewegen.
Die zintuigen actief gebruiken is eigenlijk verbinding maken tussen de wereld om hen heen en hun eigen innerlijke, verborgen, affectieve wereld.
De natuur is daar dus een primaire bron voor, gewoon vrij zijn om op jouw manier te spelen en te ontdekken is essentieel om een emotioneel, gezond mens te worden.
Blijkbaar hebben docenten op medische faculteiten steeds meer moeite om aan de studenten aan te leren hoe ze hartmassage moeten toepassen.
Wetenschappers denken dat het ligt aan het feit dat jongeren steeds minder échte ervaringen opdoen, een fiets repareren, in de tuin werken, iets in elkaar timmeren..
Zo stellen kinderen zichzelf op de proef en worden ze uitgedaagd om hun persoonlijke grenzen te verleggen en talenten te ontwikkelen.
Een grote groep jonge mensen doet niet langer direct ervaringen op in z'n achtertuin, de gereedschapsschuur, het veld of bos.
Ze zijn indirect via apparaten aan het leren, ze zijn slim , maar sommigen ontbreken iets wezenlijks.

Vandaar dus dat ik mijn tuin weer intrek, om de boel eens goed onder handen te nemen en een duidelijke grens aan te brengen tot waar het jongeren- en tot waar het oudergebied loopt.
Milan en ik hebben namelijk het plan opgevat dat ie, samen met z'n vrienden , een soort van schuthok mag bouwen, met een vuurkuil ervoor.
Zo'n vuurkuil is gewoon een put met stenen eromheen waar je een beperkt fikkie in kan stoken om een marshmellowtje (die zonder vieze bestanddelen uit de bio-winkel) of een worstje op te roosteren .
Dat schuthok kan dan functioneren als 'chill'-hok of schuilplek , weliswaar zonder stopcontacten of elektronica.. Maar alleszins beter dan mijn clubkelder vroeger..
Ik had onze kelder omgebouwd tot clublokaal, maar het ding was niet erg in trek, zelf niet nadat ik er allerlei lampjes, oude tapijtjes en een krakkemikkige tafel naartoe had gesleept.
We hebben ons clubje dan uiteindelijk maar naar de garage van een vriendinnetje verhuisd..
.t Was er minder vochtig en er zat een tuin aan vast…

Dus mijn voornemen is jullie allemaal mee te slepen in het grote buitenavontuur: want dat naar buiten is niet alleen goed voor de ontwikkeling van onze kinderen.
Het is ook voor volwassenen belangrijk om contact te blijven houden met al wat groeit en bloeit daarbuiten. Het is zelfs zo dat dat contact invloed heeft op onze gezondheid tot op celniveau!
Dus laat ons maar, net zoals onze grootouders vroeg, weer naar buiten gaan.
EEn praatje maken met de buren, gaan joggen in de natuur ipv op de loopband bij de fitness, fietstochtjes of picnickmomenten of gewoon een ommetje voor het slapengaan, het is al een begin.
En het zijn die momenten die als foto's op je netvlies blijven staan.
We worden er niet alleen gezonder van, want zodoende gaan we weer beter bewegen en blijven onze cellen in gezondere conditie, we worden er ook letterlijk gelukkiger van.
En nu ben ik weg, de hond wil gaan wandelen..

Terug naar overzicht